Μισθοί: Προτελευταία η Ελλάδα στην ΕΕ – Στα 22.700 ευρώ το ετήσιο χάσμα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο

Στη δεύτερη χαμηλότερη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκεται η Ελλάδα όσον αφορά τον μέσο ετήσιο μισθό πλήρους απασχόλησης, σύμφωνα με τα νέα στοιχεία της Eurostat για το 2025.

Στα 18.800 ευρώ οι ετήσιες αποδοχές στη χώρα μας, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος φτάνει τα 41.500 ευρώ. Μόνο η Βουλγαρία καταγράφει χαμηλότερο επίπεδο μισθών. Τι αποκαλύπτουν τα στοιχεία για την ελληνική αγορά εργασίας και την απόσταση από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική εικόνα για τη θέση της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό μισθολογικό χάρτη παρουσιάζουν τα νεότερα στοιχεία της Eurostat, τα οποία δημοσιεύθηκαν στις 6 Νοεμβρίου 2026 και αφορούν τις ετήσιες αποδοχές των εργαζομένων για το 2025.

Η Ελλάδα βρίσκεται στην προτελευταία θέση μεταξύ των 27 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τον μέσο ετήσιο μισθό προσαρμοσμένο σε ισοδύναμο πλήρους απασχόλησης να διαμορφώνεται στα 18.800 ευρώ.

Χαμηλότερα βρίσκεται μόνο η Βουλγαρία, με 16.200 ευρώ, ενώ αμέσως πάνω από την Ελλάδα κατατάσσεται η Ουγγαρία, με 20.100 ευρώ.

Η απόσταση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Στο σύνολο της ΕΕ, οι μέσες ετήσιες αποδοχές πλήρους απασχόλησης ανήλθαν το 2025 στα 41.500 ευρώ, έναντι 39.800 ευρώ το 2024.

Αυτό σημαίνει ότι ο ελληνικός μισθολογικός δείκτης αντιστοιχεί μόλις στο 45,3% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, με τη διαφορά να φτάνει τα 22.700 ευρώ ετησίως.

Πρόκειται για μια απόσταση που αναδεικνύει τις σημαντικές δυσκολίες της ελληνικής οικονομίας να συγκλίνει μισθολογικά με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.

■ Η ευρωπαϊκή κατάταξη: Στην κορυφή το Λουξεμβούργο

Οι διαφορές μεταξύ των κρατών-μελών παραμένουν εντυπωσιακές.

Στην πρώτη θέση βρίσκεται το Λουξεμβούργο, με μέσες ετήσιες αποδοχές 85.600 ευρώ. Ακολουθούν η Δανία με 73.500 ευρώ και η Ιρλανδία με 64.400 ευρώ.

Στον αντίποδα, οι χαμηλότερες αποδοχές καταγράφονται στη Βουλγαρία με 16.200 ευρώ, στην Ελλάδα με 18.800 ευρώ και στην Ουγγαρία με 20.100 ευρώ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο μέσος ετήσιος μισθολογικός δείκτης στο Λουξεμβούργο είναι περίπου 4,6 φορές υψηλότερος από τον αντίστοιχο ελληνικό.

Η σύγκριση αναδεικνύει το εύρος των μισθολογικών αποκλίσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση και θέτει εκ νέου το ζήτημα της οικονομικής και κοινωνικής σύγκλισης μεταξύ των κρατών-μελών.

■ Αύξηση 4,3% στους μισθούς της ΕΕ – Τι συμβαίνει στην Ελλάδα

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο μέσος ετήσιος μισθός προσαρμοσμένος σε ισοδύναμο πλήρους απασχόλησης αυξήθηκε κατά 4,3% το 2025, από 39.800 ευρώ σε 41.500 ευρώ.

Η αύξηση αυτή αποτυπώνει την άνοδο των ονομαστικών αποδοχών, δεν σημαίνει όμως ότι οι εργαζόμενοι είδαν αντίστοιχη ενίσχυση της πραγματικής αγοραστικής τους δύναμης.

Ο πληθωρισμός, το κόστος στέγασης, οι τιμές των τροφίμων, η ενέργεια και οι υπόλοιπες βασικές δαπάνες επηρεάζουν καθοριστικά το πραγματικό εισόδημα των νοικοκυριών.

Στην Ελλάδα, το πρόβλημα γίνεται εντονότερο εξαιτίας του συνδυασμού χαμηλών μισθών και υψηλών καθημερινών υποχρεώσεων. Ακόμη και όταν καταγράφονται αυξήσεις στις αποδοχές, το όφελος μπορεί να περιορίζεται σημαντικά όταν το κόστος διαβίωσης ακολουθεί ανοδική πορεία.

Επομένως, η πραγματική εικόνα δεν αποτυπώνεται μόνο μέσα από τους ονομαστικούς μισθούς, αλλά απαιτεί και σύγκριση της αγοραστικής δύναμης μεταξύ των χωρών.

■ Παραγωγικότητα, επενδύσεις και χαμηλές αποδοχές

Οι χαμηλοί μισθοί στην Ελλάδα δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο πρόβλημα, αλλά συνδέονται με ευρύτερες διαρθρωτικές αδυναμίες της οικονομίας.

Η παραγωγικότητα της εργασίας, η σύνθεση της απασχόλησης, το μέγεθος των επιχειρήσεων, οι επενδύσεις και η περιορισμένη παρουσία θέσεων εργασίας υψηλής προστιθέμενης αξίας αποτελούν παράγοντες που επηρεάζουν το επίπεδο των αποδοχών.

Παράλληλα, η μεγάλη συμμετοχή μικρών επιχειρήσεων στην ελληνική οικονομία και η διάρθρωση της απασχόλησης σε κλάδους όπως ο τουρισμός και το εμπόριο επηρεάζουν τη συνολική μισθολογική εικόνα.

Το ζητούμενο δεν είναι μόνο η αύξηση του κατώτατου μισθού, αλλά η συνολική αναβάθμιση της αγοράς εργασίας, η δημιουργία καλύτερα αμειβόμενων θέσεων και η ενίσχυση της παραγωγικότητας.

Χωρίς ουσιαστική βελτίωση αυτών των παραμέτρων, η μισθολογική απόσταση από την υπόλοιπη Ευρώπη δύσκολα θα περιοριστεί με διατηρήσιμο τρόπο.

■ Τι ακριβώς μετρά η Eurostat

Σημαντική είναι και η διευκρίνιση για τη μεθοδολογία των στοιχείων.

Η Eurostat χρησιμοποιεί τον δείκτη του μέσου ετήσιου μισθού προσαρμοσμένου σε ισοδύναμο πλήρους απασχόλησης. Αυτό σημαίνει ότι οι αποδοχές των εργαζομένων με μερική απασχόληση μετατρέπονται στατιστικά σε αντίστοιχες αποδοχές πλήρους απασχόλησης, προκειμένου να είναι δυνατή η σύγκριση μεταξύ χωρών με διαφορετική διάρθρωση της απασχόλησης.

Ο δείκτης βασίζεται σε συνδυασμό στοιχείων των εθνικών λογαριασμών και της Έρευνας Εργατικού Δυναμικού.

Πρόκειται για μέσο όρο και όχι για διάμεσο μισθό. Επομένως, δεν σημαίνει ότι κάθε εργαζόμενος στην Ελλάδα λαμβάνει 18.800 ευρώ ετησίως. Επίσης, τα ποσά δεν έχουν προσαρμοστεί στον πληθωρισμό και δεν αποτυπώνουν από μόνα τους τις διαφορές στην αγοραστική δύναμη.

Οι διευκρινίσεις αυτές είναι απαραίτητες για τη σωστή ανάγνωση των στοιχείων, χωρίς ωστόσο να αλλάζουν το βασικό συμπέρασμα: η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς το συγκεκριμένο μισθολογικό μέγεθος.

■ Το μεγάλο στοίχημα για την Ελλάδα: Να μπορεί ο μισθός να εξασφαλίζει αξιοπρεπή ζωή

Πίσω από τους αριθμούς και τις ευρωπαϊκές κατατάξεις κρύβεται μια καθημερινότητα που για χιλιάδες εργαζομένους στην Ελλάδα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη.

Η εργασία, που θα έπρεπε να αποτελεί το βασικό μέσο οικονομικής ασφάλειας και κοινωνικής ανέλιξης, σε πολλές περιπτώσεις δεν αρκεί πλέον για να εξασφαλίσει ούτε τις στοιχειώδεις ανάγκες ενός νοικοκυριού.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι οι ελληνικοί μισθοί απέχουν σημαντικά από εκείνους των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών. Είναι ότι η απόσταση αυτή συνδυάζεται με υψηλό κόστος στέγασης, ακριβή καθημερινότητα και περιορισμένες δυνατότητες αποταμίευσης.

Για πολλούς εργαζομένους, το τέλος του μήνα αποτελεί έναν διαρκή οικονομικό αγώνα, ακόμη και όταν υπάρχει σταθερή απασχόληση.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να μιλά ουσιαστικά για σύγκλιση με την Ευρώπη όταν οι αποδοχές των εργαζομένων εξακολουθούν να βρίσκονται τόσο χαμηλά. Ούτε αρκούν οι ονομαστικές αυξήσεις και οι θετικές διαπιστώσεις για την πορεία της οικονομίας, εάν αυτές δεν μεταφράζονται σε πραγματική βελτίωση της ζωής των πολιτών.

Η ανάπτυξη αποκτά κοινωνικό περιεχόμενο μόνο όταν φτάνει στην τσέπη του εργαζομένου. Όταν ένας άνθρωπος εργάζεται καθημερινά, αλλά δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο, τους λογαριασμούς και τις βασικές του ανάγκες, τότε η συζήτηση για την οικονομική πρόοδο παραμένει ελλιπής.

Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι απλώς να ανέβει η Ελλάδα μερικές θέσεις στην ευρωπαϊκή μισθολογική κατάταξη. Είναι να πάψει ο εργαζόμενος να αισθάνεται ότι, παρά την προσπάθεια και την εργασία του, παραμένει οικονομικά εγκλωβισμένος.

Γιατί η πραγματική αξία της ανάπτυξης δεν μετριέται μόνο στους δείκτες της οικονομίας, αλλά στην ποιότητα ζωής των ανθρώπων.

«Η εργασία πρέπει να εξασφαλίζει αξιοπρεπή ζωή, όχι απλώς να εξασφαλίζει την επιβίωση».

Παναγιώτης Ράγγος

Λογιστής Φοροτεχνικός  Α΄ Τάξης - 

Πιστοποιημένος Εσωτερικός Ελεγκτή