Φόρο..γνώμες: Όταν ο μικρός επαγγελματίας λέει «ως εδώ»

Όχι άλλες ψηφιακές πλατφόρμες, όχι άλλη ταλαιπωρία – Άμεση παράταση για τον πάροχο και το Ψηφιακό Δελτίο Αποστολής

Υπάρχει ένα όριο στην επιβάρυνση. Και αυτό το όριο έχει πλέον ξεπεραστεί.

Ο μικρός επαγγελματίας δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ για να κρατήσει όρθια την επιχείρησή του. Αντιμετωπίζει αυξημένα έξοδα, φόρους, εισφορές, ενέργεια, ενοίκια και μια αγορά που γίνεται καθημερινά πιο απαιτητική.

Και αντί να του αφαιρεθεί βάρος, προστίθεται συνεχώς νέο.

Νέα ψηφιακή υποχρέωση. Νέα πλατφόρμα. Νέα διαδικασία. Νέο κόστος.

Κάποια στιγμή, όμως, πρέπει να ειπωθεί καθαρά:

Φτάνει. Δεν αντέχεται άλλο.

Η ψηφιοποίηση δεν μπορεί να σημαίνει περισσότερη ταλαιπωρία

Κανείς δεν λέει «όχι» στην τεχνολογία.

Κανείς δεν ζητά να επιστρέψουμε στο παρελθόν.

Αυτό που ζητούν οι μικροί επαγγελματίες είναι κάτι πολύ απλό: να μην πληρώνουν συνεχώς το τίμημα κάθε νέας ψηφιακής υποχρέωσης.

Η ψηφιοποίηση υποτίθεται ότι θα έκανε τη ζωή ευκολότερη.

Δεν μπορεί, λοιπόν, να καταλήγει σε έναν καθημερινό αγώνα δρόμου για να προλάβει ο επαγγελματίας νέες ημερομηνίες, νέες απαιτήσεις, νέες εφαρμογές και νέες διαδικασίες.

Αν η τεχνολογία αυξάνει τη γραφειοκρατία αντί να τη μειώνει, τότε κάτι έχει σχεδιαστεί λάθος.

Η μεγάλη αντίφαση: άμεση ψηφιοποίηση για τις επιχειρήσεις, αργή διαλειτουργικότητα για το κράτος

Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση της ψηφιακής μετάβασης.

Από την επιχείρηση ζητείται άμεση προσαρμογή.

Να εγκαταστήσει τα απαραίτητα συστήματα. Να αλλάξει διαδικασίες. Να εκπαιδευτεί. Να επενδύσει χρόνο και χρήμα. Να συμμορφωθεί με νέες ψηφιακές απαιτήσεις μέσα σε συγκεκριμένες προθεσμίες.

Και όλα αυτά πρέπει να γίνουν γρήγορα.

Την ίδια ώρα, όμως, ο πολίτης και ο επαγγελματίας εξακολουθούν σε αρκετές περιπτώσεις να καλούνται να λειτουργήσουν ως «γέφυρα» ανάμεσα σε υπηρεσίες του ίδιου του κράτους.

Γιατί να πρέπει ο πολίτης να μεταφέρει πληροφορίες από τη μία υπηρεσία στην άλλη, όταν οι ίδιες οι υπηρεσίες θα έπρεπε να μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους;

Γιατί να ζητείται ξανά και ξανά από τον επαγγελματία να προσκομίσει στοιχεία που ήδη διαθέτει το Δημόσιο;

Γιατί η ψηφιακή μετάβαση να είναι αυτονόητη υποχρέωση για την επιχείρηση, αλλά η διαλειτουργικότητα των κρατικών υπηρεσιών να μην έχει ολοκληρωθεί στον ίδιο ρυθμό;

Αυτό δεν είναι απλώς τεχνικό ζήτημα.

Είναι ζήτημα λογικής, αποτελεσματικότητας και σεβασμού στον χρόνο του πολίτη.

Η πραγματική ψηφιοποίηση δεν είναι να μεταφέρουμε τη γραφειοκρατία από το χαρτί στην οθόνη.

Η πραγματική ψηφιοποίηση είναι να μην χρειάζεται ο πολίτης να κάνει τη δουλειά που μπορούν να κάνουν μεταξύ τους οι κρατικές υπηρεσίες.

Το κράτος πρέπει πρώτα να συνδέσει τα συστήματά του

Η διαλειτουργικότητα θα έπρεπε να είναι στην καρδιά κάθε σοβαρού ψηφιακού μετασχηματισμού.

Όταν μια υπηρεσία έχει ήδη μια πληροφορία και μια άλλη υπηρεσία τη χρειάζεται, το αυτονόητο είναι να μπορούν τα συστήματα να επικοινωνούν με ασφαλή και νόμιμο τρόπο.

Όχι να στέλνεται ο πολίτης από υπηρεσία σε υπηρεσία.

Όχι να ζητείται κάθε φορά ένα ακόμη έγγραφο.

Όχι να μετατρέπεται ο επαγγελματίας σε μεταφορέα δεδομένων μεταξύ δημόσιων υπηρεσιών.

Δεν μπορεί η ψηφιακή μεταρρύθμιση να έχει ως βασικό κανόνα «προσαρμόσου τώρα» για την επιχείρηση και ως εξαίρεση «θα συνδεθούμε κάποτε» για τις υπηρεσίες του κράτους.

Αν πραγματικά θέλουμε λιγότερη γραφειοκρατία, τότε η προσπάθεια πρέπει να ξεκινήσει από τη ρίζα: από τη διασύνδεση των συστημάτων και την αξιοποίηση των δεδομένων που ήδη διαθέτει η δημόσια διοίκηση, με τις απαραίτητες εγγυήσεις προστασίας και ασφάλειας.

Έγκαιρη παράταση τώρα

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, η πολιτεία οφείλει να δώσει έγκαιρα και ξεκάθαρα την απαραίτητη παράταση για τον πάροχο και το Ψηφιακό Δελτίο Αποστολής.

Όχι την τελευταία στιγμή.

Όχι αφού δημιουργηθεί χάος.

Όχι όταν χιλιάδες επαγγελματίες θα έχουν ήδη βρεθεί αντιμέτωποι με προβλήματα και πρόσθετα έξοδα.

Η παράταση δεν είναι «χάρη».

Είναι μια αναγκαία ανάσα για την αγορά και ένας τρόπος να γίνει η μετάβαση με καλύτερη οργάνωση, επαρκή προετοιμασία και ρεαλισμό.

Ποιος υπολογίζει το κόστος για τον μικρό;

Κάθε νέα υποχρέωση έχει κόστος.

Κόστος σε χρήμα.

Κόστος σε χρόνο.

Κόστος σε εξοπλισμό.

Κόστος στην καθημερινή λειτουργία.

Και τελικά κόστος στην ίδια την επιβίωση μιας μικρής επιχείρησης.

Το κράτος μπορεί να σχεδιάζει μια νέα διαδικασία σε ένα γραφείο.

Ο επαγγελματίας, όμως, πρέπει να την εφαρμόσει την ώρα που εξυπηρετεί τον πελάτη, κάνει τις παραγγελίες του, παραλαμβάνει εμπορεύματα και προσπαθεί να κρατήσει την επιχείρησή του ανοιχτή.

Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Και αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να αγνοείται.

Δεν χρειάζονται άλλες υποσχέσεις. Χρειάζεται πράξη.

Οι μικρές επιχειρήσεις δεν ζητούν προνόμια.

Ζητούν σταθερούς κανόνες και λογικές προθεσμίες.

Ζητούν να γνωρίζουν εγκαίρως τι ισχύει.

Ζητούν να μην αλλάζουν συνεχώς τα δεδομένα.

Ζητούν η τεχνολογία να λειτουργεί υπέρ τους και όχι να γίνεται άλλη μία πηγή άγχους και εξόδων.

Και το κράτος οφείλει να κάνει το δικό του μέρος.

Να διασυνδέσει υπηρεσίες.

Να περιορίσει τις επαναλαμβανόμενες διαδικασίες.

Να αξιοποιεί τις πληροφορίες που ήδη διαθέτει.

Να μειώσει πραγματικά την ανάγκη συμμετοχής του πολίτη και της επιχείρησης στις εσωτερικές διαδικασίες της δημόσιας διοίκησης.

Γιατί ψηφιακό κράτος δεν είναι ένα κράτος που απλώς ζητά από όλους να χρησιμοποιούν περισσότερες πλατφόρμες. Είναι ένα κράτος που κάνει περισσότερα μόνο του, ώστε ο πολίτης να χρειάζεται να κάνει λιγότερα.

Η αγορά έχει φτάσει στα όριά της

Το μήνυμα δεν χρειάζεται να είναι περίπλοκο.

Όχι άλλη ψηφιακή ταλαιπωρία.

Όχι άλλες βιαστικές εφαρμογές.

Όχι άλλες προθεσμίες της τελευταίας στιγμής.

Όχι άλλα κόστη στις πλάτες εκείνων που παλεύουν καθημερινά να επιβιώσουν.

Και κυρίως:

Όχι ψηφιοποίηση δύο ταχυτήτων.

Γρήγορη προσαρμογή για τον μικρό επαγγελματία και αργή διαλειτουργικότητα για το κράτος δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη κατάσταση.

Η ψηφιακή μετάβαση πρέπει να έχει σχέδιο, χρόνο προσαρμογής, διασυνδεδεμένα συστήματα και πρακτικές λύσεις.

Διαφορετικά, κινδυνεύει να μετατραπεί από εργαλείο εκσυγχρονισμού σε έναν ακόμη βραχνά για τη μικρή επιχείρηση.

Ο μικρός επαγγελματίας δεν ζητά να σταματήσει η αλλαγή. Ζητά να μπορεί να αναπνεύσει.

Αυτό είναι το ζητούμενο.

Έγκαιρη παράταση για τον πάροχο.
Έγκαιρη παράταση για το Ψηφιακό Δελτίο Αποστολής.
Καθαροί κανόνες.
Ρεαλιστικά χρονοδιαγράμματα.
Διαλειτουργικότητα των κρατικών υπηρεσιών.
Λιγότερη γραφειοκρατία.
Λιγότερο κόστος.

Γιατί ο μικρός επαγγελματίας δεν είναι αριθμός σε μια πλατφόρμα.

Είναι αυτός που ανοίγει το μαγαζί κάθε πρωί.

Είναι αυτός που βάζει από την τσέπη του για να κρατήσει την επιχείρηση όρθια.

Είναι αυτός που πληρώνει όταν τα πράγματα πάνε στραβά.

Και όταν αυτός φωνάζει «δεν αντέχω άλλο», η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη μία ψηφιακή υποχρέωση.

Η ψηφιοποίηση πρέπει επιτέλους να σημαίνει λιγότερη δουλειά για τον πολίτη — όχι περισσότερη δουλειά για να λειτουργήσει το ίδιο το κράτος.

Η απάντηση πρέπει να είναι πράξη.

Και πρέπει να είναι τώρα.

Παναγιώτης Ράγγος

Λογιστής Φοροτεχνικός  Α΄ Τάξης - Οικονομολόγος

Πιστοποιημένος Εσωτερικός Ελεγκτής