Νέα «φέσια» στην Εφορία: Γιατί η οικονομία χρειάζεται τώρα μια πραγματική ρύθμιση 120 δόσεων

Τα τελευταία στοιχεία για τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς την Εφορία επιβεβαιώνουν μια σκληρή πραγματικότητα: το πρόβλημα όχι μόνο δεν υποχωρεί, αλλά διογκώνεται με σταθερό ρυθμό.

Μέσα σε μόλις δύο μήνες, οι πολίτες δημιούργησαν νέα χρέη ύψους 2,1 δισ. ευρώ, ανεβάζοντας το συνολικό ποσό στα 114,5 δισ. ευρώ. Πρόκειται για ένα μέγεθος που δεν είναι απλώς λογιστικό — είναι βαθιά κοινωνικό και οικονομικό.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το ποιοτικό στοιχείο των οφειλών: πάνω από 1,58 δισ. ευρώ προέρχονται από ΦΠΑ και φόρο εισοδήματος. Δηλαδή, από βασικές φορολογικές υποχρεώσεις της καθημερινής οικονομικής δραστηριότητας. Αυτό δείχνει ότι η αδυναμία πληρωμής δεν αφορά μόνο «στρατηγικούς κακοπληρωτές», αλλά ένα ευρύ φάσμα επαγγελματιών και νοικοκυριών που πιέζονται ασφυκτικά.

Την ίδια στιγμή, οι εισπράξεις, αν και αυξημένες, δεν αρκούν για να αναχαιτίσουν τη δυναμική του προβλήματος. Με άλλα λόγια, το κράτος κυνηγά μια «κινούμενη άμμο»: όσο εισπράττει, τόσο δημιουργούνται νέα χρέη.

■ Το βασικό πρόβλημα: ρυθμίσεις που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα

Η πρόσφατη κατεύθυνση για ρυθμίσεις έως 72 δόσεων μπορεί να φαίνεται ως ένα βήμα, αλλά στην πράξη αποδεικνύεται ανεπαρκής. Και αυτό για τρεις βασικούς λόγους:

Το ύψος των δόσεων παραμένει υψηλό για πολλούς οφειλέτες

Τα επιτόκια επιβαρύνουν σημαντικά το τελικό ποσό

Δεν λαμβάνεται υπόψη η πραγματική εισοδηματική δυνατότητα των πολιτών

Όταν κάποιος ήδη αδυνατεί να πληρώσει, μια «σφιχτή» ρύθμιση δεν λύνει το πρόβλημα — απλώς το μεταθέτει χρονικά.

■ Γιατί χρειάζεται ρύθμιση 120 δόσεων (και μάλιστα γενναία)

Μια ουσιαστική λύση θα ήταν η επαναφορά —ή καλύτερα η επανασχεδίαση μιας ρύθμισης 120 δόσεων με πιο ρεαλιστικούς όρους. Όχι ως μέτρο «χαλάρωσης», αλλά ως εργαλείο επανένταξης.

Τα βασικά οφέλη:

1. Ρεαλιστικές μηνιαίες δόσεις

Με περισσότερες δόσεις, το ποσό γίνεται διαχειρίσιμο. Αυτό αυξάνει τη συμμόρφωση.

2. Σταθερή ροή εσόδων για το κράτος

Καλύτερα λίγα και σταθερά, παρά ανεξόφλητα και διογκούμενα χρέη.

3. Μείωση της παραοικονομίας

Όταν οι οφειλές γίνονται βιώσιμες, μειώνεται το κίνητρο για φοροδιαφυγή.

4. Επανεκκίνηση της αγοράς

Επαγγελματίες με ρυθμισμένα χρέη μπορούν να δραστηριοποιηθούν ξανά κανονικά.

■ Το κρίσιμο στοιχείο: χαμηλό επιτόκιο

Μια ρύθμιση δεν είναι μόνο θέμα δόσεων, αλλά και κόστους. Αν το επιτόκιο παραμένει υψηλό, τότε:

Το συνολικό χρέος διογκώνεται

Η ρύθμιση γίνεται αποτρεπτική

Οι πολίτες εγκαταλείπουν την προσπάθεια

Αντίθετα, ένα χαμηλό, σταθερό επιτόκιο μετατρέπει τη ρύθμιση σε πραγματική λύση και όχι σε παγίδα.

■ Συμπέρασμα

Τα στοιχεία δεν αφήνουν περιθώρια εφησυχασμού. Το πρόβλημα των ληξιπρόθεσμων οφειλών είναι δομικό και απαιτεί δομική απάντηση. Οι 72 δόσεις μπορεί να εξυπηρετούν επικοινωνιακά, αλλά δεν επαρκούν οικονομικά.

Αν ο στόχος είναι πραγματικά η αύξηση των εισπράξεων και η αποσυμφόρηση των πολιτών, τότε η λύση είναι ξεκάθαρη:

• Μια νέα, γενναία ρύθμιση 120 δόσεων
• Με χαμηλό επιτόκιο
• Και προσαρμογή στις πραγματικές δυνατότητες πληρωμής

Οτιδήποτε λιγότερο, απλώς θα διαιωνίσει το πρόβλημα.

φιακών υποδομών, ειδικά σε προγράμματα με τόσο μεγάλη συμμετοχή.

Το επόμενο διάστημα θα κρίνει αν η πλατφόρμα θα μπορέσει να ανταποκριθεί ομαλά έως τη λήξη της προθεσμίας.

Παναγιώτης Ράγγος

Λογιστής Φοροτεχνικός  Α΄ Τάξης - 

Πιστοποιημένος Εσωτερικός Ελεγκτή