Όταν η υποκρισία στον κλάδο μας περισσεύει…

Λίγες ώρες πριν πέσει η αυλαία των φορολογικών δηλώσεων, ακούμε –για ακόμη μία φορά– τα γνωστά μεγάλα λόγια. Δηλώσεις, ανακοινώσεις, πανηγυρισμοί.

Όλα φαίνονται ιδανικά. Όλα παρουσιάζονται ως μια ακόμη επιτυχημένη διαδικασία.

Ήταν όμως τελικά όλα ρόδινα;

Η απάντηση τη γνωρίζουν μόνο όσοι έζησαν την πραγματικότητα. Οι λογιστές και οι φοροτεχνικοί που εργάστηκαν αδιάκοπα, χωρίς ωράριο, χωρίς αργίες, με συνεχείς αλλαγές, τεχνικά προβλήματα, καθυστερήσεις και ένα διαρκές άγχος να προλάβουν τις προθεσμίες.

Και μετά έρχονται τα μεγάλα λόγια…

Λόγια, λόγια, λόγια… σαν τους πολιτικούς.

Την ίδια στιγμή, ο κλάδος αναστενάζει. Οι επαγγελματίες εξαντλούνται. Οι οικογένειες μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Η ψυχική και σωματική κόπωση θεωρείται πλέον «μέρος της δουλειάς».

Κι όμως, κάθε χρόνο το ίδιο έργο.

Το ερώτημα είναι πλέον ξεκάθαρο:

Να μην τα λέμε;

Να σφυρίζουμε αδιάφορα για να μη χαλάσουμε την εικόνα; Να αποδεχόμαστε ως φυσιολογική μια κατάσταση που μόνο φυσιολογική δεν είναι; Να συνεχίσουμε να σηκώνουμε σιωπηλά όλα τα βάρη, χωρίς να διεκδικούμε το αυτονόητο;

Ή μήπως πρέπει να κάνουμε το αντίθετο;

Να δημοσιοποιούμε τα προβλήματα. Να αναδεικνύουμε τις δυσλειτουργίες. Να πιέζουμε θεσμικά και δυναμικά για αλλαγές. Όχι από διάθεση αντιπαράθεσης, αλλά γιατί μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει πραγματική βελτίωση.

Η σιωπή δεν έλυσε ποτέ κανένα πρόβλημα.

Αντίθετα, έγινε άλλοθι για να επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο οι ίδιες παθογένειες.

Ο κλάδος δεν ζητά προνόμια. Ζητά σεβασμό. Ζητά σταθερότητα, έγκαιρο σχεδιασμό, λειτουργικά πληροφοριακά συστήματα και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας.

Αν συνεχίσουμε να βαφτίζουμε την εξάντληση «κανονικότητα» και να παρουσιάζουμε μια προβληματική διαδικασία ως επιτυχία, τότε δεν θα αλλάξει τίποτα.

Το θέλουμε αυτό;

Η απάντηση ανήκει σε όλους μας.

Γιατί η αλλαγή δεν θα έρθει από τα μεγάλα λόγια.

Θα έρθει μόνο όταν σταματήσουμε να σιωπούμε.

Παναγιώτης Ράγγος

Λογιστής Φοροτεχνικός  Α΄ Τάξης - 

Πιστοποιημένος Εσωτερικός Ελεγκτή