Χρυσές λίρες από γονείς και παππούδες: Τι πρέπει να κάνουν οι κάτοχοι πριν τις πουλήσουν – Πώς αποδεικνύεται η προέλευσή τους

Η πώληση χρυσών λιρών δεν απαγορεύεται, όμως το παραστατικό της συναλλαγής δεν αρκεί πάντα για να αναγνωριστούν τα χρήματα από την Εφορία και να χρησιμοποιηθούν για την κάλυψη τεκμηρίων.

Τι ισχύει όταν οι λίρες προέρχονται από οικογενειακές αποταμιεύσεις, δωρεές ή κληρονομιές και δεν υπάρχουν παλιές αποδείξεις.

Οι χρυσές λίρες Αγγλίας αποτελούν εδώ και δεκαετίες έναν από τους πιο διαδεδομένους τρόπους οικογενειακής αποταμίευσης στην Ελλάδα. Πολλές οικογένειες αγόραζαν λίρες σταδιακά, τις φύλαγαν στο σπίτι και τις μεταβίβαζαν στα παιδιά ή στα εγγόνια τους ως οικονομικό απόθεμα για το μέλλον.

Σε αρκετές περιπτώσεις, όμως, η απόκτηση αυτή έγινε πριν από πολλά χρόνια, χωρίς να κρατηθούν αποδείξεις αγοράς, τραπεζικά παραστατικά ή έγγραφα που να καταγράφουν τη μεταβίβαση. Έτσι, όταν ο σημερινός κάτοχος αποφασίσει να πουλήσει τις λίρες, μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με ένα κρίσιμο ερώτημα: 

Μπορεί να αποδείξει στην Εφορία πώς απέκτησε τα χρήματα που εισέπραξε;

Το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν το ποσό από την πώληση πρόκειται να χρησιμοποιηθεί για την κάλυψη τεκμηρίων, για παράδειγμα σε αγορά ακινήτου ή άλλου περιουσιακού στοιχείου.

■ Η υπόθεση που έφερε το ζήτημα στο προσκήνιο

Χαρακτηριστική είναι η υπόθεση φορολογουμένου από την Καλαμάτα, ο οποίος πούλησε 50 χρυσές λίρες Αγγλίας στην Τράπεζα της Ελλάδος και εισέπραξε 31.248,08 ευρώ.

Παρότι διέθετε το επίσημο παραστατικό της πώλησης, η φορολογική διοίκηση δεν αποδέχθηκε το ποσό για την κάλυψη των τεκμηρίων του. Ο φορολογούμενος είχε δηλώσει δαπάνη 54.726,78 ευρώ για αγορά ακινήτου και είχε επικαλεστεί ανάλωση κεφαλαίου προηγούμενων ετών, στην οποία περιλαμβάνονταν και τα χρήματα από τη ρευστοποίηση των λιρών.

Η ΔΟΥ Καλαμάτας δεν αναγνώρισε το ποσό που είχε δηλωθεί και προέκυψε χρεωστικός φόρος 8.986,98 ευρώ. Η υπόθεση εξετάστηκε στη συνέχεια από τη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών της ΑΑΔΕ, με την απόφαση 3757/28-9-2026, η οποία επικύρωσε τον φορολογικό καταλογισμό.

Το βασικό πρόβλημα δεν ήταν ότι αμφισβητήθηκε η πώληση των νομισμάτων. Το παραστατικό της Τράπεζας της Ελλάδος αποδείκνυε ότι ο φορολογούμενος είχε εισπράξει τα χρήματα. Δεν αποδείκνυε, όμως, πότε, με ποιον τρόπο και με ποιο κόστος είχαν αποκτηθεί οι λίρες.

Η υπόθεση αναδεικνύει μια σημαντική διάκριση: άλλο είναι να αποδεικνύεται ότι κάποιος πούλησε χρυσές λίρες και άλλο να αποδεικνύεται ότι το ποσό που εισέπραξε μπορεί να αναγνωριστεί φορολογικά για την κάλυψη τεκμηρίων.

■ Τι σημαίνει αυτό για όσους έχουν λίρες στο σπίτι;

Δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται η κατοχή ή η πώληση χρυσών λιρών. Ούτε ότι όποιος δεν έχει παλιά απόδειξη αγοράς χάνει αυτομάτως το δικαίωμα να τις ρευστοποιήσει.

Το ζήτημα αφορά κυρίως τη δυνατότητα να τεκμηριωθεί η προέλευση των χρημάτων και να αξιοποιηθεί φορολογικά το τίμημα της πώλησης.

Ειδικότερα, χρειάζεται να διαχωριστούν τρία διαφορετικά πράγματα:

- Η κατοχή και η πώληση: Ο κάτοχος μπορεί να διαθέσει τις λίρες του μέσω της νόμιμης διαδικασίας.

- Η απόδειξη της προέλευσης: Πρέπει να μπορεί, εφόσον του ζητηθεί, να εξηγήσει και να τεκμηριώσει πώς περιήλθαν στην κατοχή του τα νομίσματα.

- Η κάλυψη τεκμηρίων: Η φορολογική αξιοποίηση του ποσού από την πώληση εξετάζεται με βάση τις σχετικές φορολογικές προϋποθέσεις και τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία.

Επομένως, το γεγονός ότι κάποιος έχει στα χέρια του ένα επίσημο παραστατικό πώλησης δεν σημαίνει αυτομάτως ότι έχει λύσει και το ζήτημα της φορολογικής τεκμηρίωσης.

■ Τι γίνεται όταν οι λίρες δόθηκαν από γονείς ή παππούδες;

Εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη δυσκολία για πολλές ελληνικές οικογένειες.

Ένας πατέρας μπορεί να αγόραζε λίρες επί δεκαετίες και να τις έδινε στο παιδί του όταν εκείνο παντρεύτηκε ή απέκτησε το πρώτο του σπίτι. Ένας παππούς μπορεί να μοίρασε τις αποταμιεύσεις του στα εγγόνια του. Μια οικογένεια μπορεί να διατηρούσε λίρες στο σπίτι και να τις μεταβίβασε μετά τον θάνατο του αρχικού κατόχου.

Σε αρκετές τέτοιες περιπτώσεις, δεν υπήρχε τότε η συνήθεια να καταγράφεται κάθε μεταβίβαση με επίσημα έγγραφα. Οι λίρες περνούσαν από γενιά σε γενιά ως οικογενειακή περιουσία.

Σήμερα, όμως, ο κάτοχος μπορεί να χρειαστεί να αποδείξει:

- Ποιος αγόρασε αρχικά τις λίρες.

- Πότε περίπου αποκτήθηκαν.

- Ποιος τις παρέδωσε στον σημερινό κάτοχο.

- Πότε έγινε η παράδοση.

- Αν επρόκειτο για δωρεά, γονική παροχή ή κληρονομιά.

- Αν υπάρχουν στοιχεία που να τεκμηριώνουν την αρχική απόκτηση και το κόστος της.

Η δυσκολία είναι προφανής όταν έχουν περάσει 20, 30 ή και 40 χρόνια και οι άνθρωποι που αγόρασαν ή παρέδωσαν τις λίρες δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή.

■ Μπορεί να βοηθήσει μια υπεύθυνη δήλωση γονέα ή συγγενή;

Εάν ο γονέας ή ο συγγενής που παρέδωσε τις λίρες βρίσκεται εν ζωή, μπορεί να συντάξει δήλωση στην οποία να περιγράφει με ακρίβεια τα πραγματικά περιστατικά: πόσες λίρες παρέδωσε, σε ποιο πρόσωπο, πότε περίπου και με ποιον τρόπο τις είχε αποκτήσει ο ίδιος.

Μια τέτοια δήλωση μπορεί να λειτουργήσει ως συμπληρωματικό αποδεικτικό στοιχείο. Δεν αποτελεί, όμως, από μόνη της εγγύηση ότι η φορολογική διοίκηση θα αποδεχθεί την προέλευση των χρημάτων ή ότι θα αναγνωρίσει το ποσό για την κάλυψη τεκμηρίων.

Ιδιαίτερη σημασία έχει να μην αναγράφονται γεγονότα που δεν μπορούν να υποστηριχθούν. Η δήλωση πρέπει να αποτυπώνει την πραγματική ιστορία των λιρών και όχι να δημιουργεί εκ των υστέρων μια εικόνα που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Παράλληλα, πρέπει να εξεταστεί εάν η αρχική μεταβίβαση είχε φορολογικές υποχρεώσεις και ποιες διαδικασίες ίσχυαν κατά τον χρόνο που πραγματοποιήθηκε.

■ Τι ισχύει για δωρεές και γονικές παροχές χωρίς συμβόλαιο;

Η ΑΑΔΕ διαθέτει διαδικασία ηλεκτρονικής υποβολής δηλώσεων φόρου δωρεάς ή γονικής παροχής κινητών περιουσιακών στοιχείων χωρίς συμβολαιογραφικό έγγραφο μέσω της εφαρμογής myPROPERTY.

Σύμφωνα με τις οδηγίες της ΑΑΔΕ, όταν δεν συντάσσεται συμβολαιογραφικό έγγραφο, η δήλωση δωρεάς ή γονικής παροχής υποβάλλεται μέσα σε έξι μήνες από την παράδοση του αντικειμένου της δωρεάς ή της γονικής παροχής.

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι μια παλιά, άτυπη οικογενειακή μεταβίβαση μπορεί να δηλωθεί σήμερα σαν να πραγματοποιείται τώρα, χωρίς να εξεταστούν οι πραγματικές ημερομηνίες και οι φορολογικές συνέπειες.

Για μεταβιβάσεις που έγιναν πριν από πολλά χρόνια, απαιτείται εξατομικευμένος έλεγχος από λογιστή ή φοροτεχνικό και, όπου χρειάζεται, από δικηγόρο. Πρέπει να εξεταστεί ποιο καθεστώς ίσχυε κατά τον χρόνο της παράδοσης, αν υπήρχε υποχρέωση δήλωσης και αν υπάρχει νόμιμος τρόπος τακτοποίησης της υπόθεσης.

Δεν είναι ασφαλές να επιχειρείται εκ των υστέρων η δημιουργία εγγράφων που εμφανίζουν μια παλιά μεταβίβαση ως σημερινή.

■ Και αν οι λίρες προέρχονται από κληρονομιά;

Σε περίπτωση κληρονομιάς, η τεκμηρίωση μπορεί να στηριχθεί σε διαφορετικά έγγραφα, ανάλογα με την περίπτωση:

- Διαθήκη, εφόσον υπάρχει.

- Δήλωση φόρου κληρονομιάς.

- Έγγραφα αποδοχής κληρονομιάς, όπου απαιτούνται.

- Πιστοποιητικά και λοιπά έγγραφα που αποδεικνύουν τη συγγενική σχέση και τη μεταβίβαση.

- Οποιοδήποτε παλαιότερο στοιχείο καταγράφει την ύπαρξη ή την κατοχή των λιρών από τον κληρονομούμενο.

Εάν οι λίρες δεν είχαν περιληφθεί στα έγγραφα της κληρονομιάς, χρειάζεται ειδικός έλεγχος για το εάν και με ποιον τρόπο μπορεί να αντιμετωπιστεί η παράλειψη.

Και σε αυτή την περίπτωση, η ύπαρξη μιας οικογενειακής αφήγησης δεν αρκεί από μόνη της. Χρειάζεται να συγκεντρωθούν όσα πραγματικά στοιχεία υπάρχουν και να αξιολογηθούν με βάση το ισχύον νομικό και φορολογικό πλαίσιο.

■ Τι άλλα στοιχεία μπορούν να αναζητήσουν οι κάτοχοι;

Η απουσία της αρχικής απόδειξης αγοράς δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανένα άλλο στοιχείο που μπορεί να βοηθήσει.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αναζητήσουν:

- Παλαιές τραπεζικές κινήσεις ή αναλήψεις χρημάτων που συνδέονται χρονικά με την αγορά των λιρών.

- Φορολογικές δηλώσεις και στοιχεία εισοδημάτων προηγούμενων ετών.

- Αλληλογραφία ή οικογενειακά έγγραφα που αναφέρονται στην αγορά ή στην παράδοση των νομισμάτων.

- Παλαιές καταγραφές περιουσιακών στοιχείων.

- Έγγραφα κληρονομιάς ή δωρεάς.

- Δηλώσεις προσώπων που γνωρίζουν και μπορούν να περιγράψουν τα πραγματικά γεγονότα.

- Στοιχεία που δείχνουν ότι ο αρχικός κάτοχος είχε την οικονομική δυνατότητα να αποκτήσει τις λίρες.

Κανένα από αυτά τα στοιχεία δεν εγγυάται αυτομάτως την αποδοχή της υπόθεσης. Μπορούν, όμως, να συμβάλουν στη διαμόρφωση μιας συνολικής εικόνας για τον χρόνο, τον τρόπο και την προέλευση της περιουσίας.

■ Τι πρέπει να προσέξουν όσοι απευθύνονται στην Τράπεζα της Ελλάδος;

Η Τράπεζα της Ελλάδος δημοσιεύει συγκεκριμένες πληροφορίες για όσους επιθυμούν να πουλήσουν χρυσές λίρες Αγγλίας.

Για κάθε συναλλαγή απαιτείται η επίδειξη δελτίου αστυνομικής ταυτότητας ή διαβατηρίου σε ισχύ, καθώς και του ΑΦΜ από δημόσιο έγγραφο.

Σύμφωνα με τις δημοσιευμένες οδηγίες της Τράπεζας της Ελλάδος:

- Για συναλλαγές έως 10.000 ευρώ ισχύουν οι τιμές του ημερήσιου δελτίου τιμών.

- Για συναλλαγές άνω των 10.000 ευρώ, η τιμή προσδιορίζεται με βάση την τρέχουσα τιμή του χρυσού κατά την ώρα της συναλλαγής.

Επιπλέον, η Τράπεζα της Ελλάδος προβλέπει ελέγχους και πρόσθετα στοιχεία ανάλογα με το ύψος και τα χαρακτηριστικά της συναλλαγής. Για συναλλαγές από 10.000 ευρώ και άνω ζητούνται επιπλέον στοιχεία σχετικά με την οικονομική δραστηριότητα, το εισόδημα και την προέλευση των χρημάτων.

Το όριο των 10.000 ευρώ αφορά τον τρόπο τιμολόγησης και τις απαιτήσεις ελέγχου της συναλλαγής. **Δεν αποτελεί αφορολόγητο όριο ούτε σημαίνει ότι κάτω από αυτό δεν χρειάζεται να μπορεί να τεκμηριωθεί η προέλευση των χρημάτων.**

Οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να ενημερώνονται από την Τράπεζα της Ελλάδος για τα δικαιολογητικά που απαιτούνται στη δική τους περίπτωση, πριν προγραμματίσουν την πώληση.

■ Παράδειγμα: Πατέρας έδωσε 20 λίρες στον γιο του πριν από 25 χρόνια

Ας υποθέσουμε ότι ένας πατέρας αγόραζε σταδιακά χρυσές λίρες και πριν από 25 χρόνια παρέδωσε 20 από αυτές στον γιο του. Δεν υπάρχει απόδειξη αγοράς ούτε επίσημο έγγραφο που να καταγράφει τη μεταβίβαση.

Σήμερα ο γιος θέλει να πουλήσει τις λίρες και να χρησιμοποιήσει τα χρήματα για την αγορά κατοικίας.

Ποια βήματα μπορεί να ακολουθήσει;

Πρώτα, πρέπει να καταγράψει με ακρίβεια πόσες λίρες έχει και πότε περίπου τις παρέλαβε. Εφόσον ο πατέρας βρίσκεται εν ζωή, μπορεί να περιγράψει εγγράφως πότε και με ποιον τρόπο τις παρέδωσε, καθώς και όσα γνωρίζει για την αρχική απόκτησή τους.

Στη συνέχεια, η οικογένεια αναζητά παλαιές τραπεζικές κινήσεις, φορολογικά στοιχεία ή άλλα έγγραφα που μπορούν να ενισχύσουν την περιγραφή. Ο γιος απευθύνεται σε λογιστή ή φοροτεχνικό, ο οποίος εξετάζει αν υπάρχουν επαρκή στοιχεία και ποιες φορολογικές διαδικασίες ενδέχεται να απαιτούνται.

Το κρίσιμο σημείο είναι να ελεγχθεί πριν από την πώληση αν και σε ποιο βαθμό το τίμημα θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κάλυψη τεκμηρίων.

Η δήλωση του πατέρα μπορεί να βοηθήσει, αλλά δεν αποδεικνύει αυτομάτως το κόστος αγοράς των λιρών ούτε εξασφαλίζει ότι η φορολογική διοίκηση θα αναγνωρίσει το ποσό.

■ Τελικά, τι κάνουμε; Ο πρακτικός δρόμος για όσους έχουν λίρες χωρίς αποδείξεις

Για όσους έχουν χρυσές λίρες από οικογενειακές αποταμιεύσεις και δεν διαθέτουν τα παλιά παραστατικά, η ασφαλέστερη επιλογή είναι να κινηθούν οργανωμένα, πριν από οποιαδήποτε πώληση.

1. Καταγράφουμε την πραγματική ιστορία των λιρών.

Σημειώνουμε πόσες λίρες υπάρχουν, ποιος τις αγόρασε αρχικά, ποιος τις παρέδωσε στον σημερινό κάτοχο και πότε περίπου έγινε η μεταβίβαση. Ξεκαθαρίζουμε αν πρόκειται για αγορά, δωρεά, γονική παροχή ή κληρονομιά.

2. Ζητάμε από τους συγγενείς που βρίσκονται εν ζωή να επιβεβαιώσουν τα πραγματικά γεγονότα.

Εάν οι γονείς ή οι συγγενείς που παρέδωσαν τις λίρες ζουν, μπορούν να περιγράψουν εγγράφως όσα γνωρίζουν. Η δήλωσή τους πρέπει να είναι ακριβής και να χρησιμοποιηθεί ως συμπληρωματικό στοιχείο, όχι ως υποκατάστατο όλων των άλλων δικαιολογητικών.

3. Συγκεντρώνουμε κάθε διαθέσιμο παλιό στοιχείο.

Αναζητούμε τραπεζικές κινήσεις, παλιές αναλήψεις, φορολογικές δηλώσεις, έγγραφα κληρονομιάς, αλληλογραφία και οποιοδήποτε άλλο αποδεικτικό μπορεί να ενισχύσει την εικόνα της απόκτησης των λιρών.

4. Συμβουλευόμαστε λογιστή ή φοροτεχνικό πριν από την πώληση.

Δεν αρκεί να γνωρίζουμε πόσα χρήματα θα εισπράξουμε. Πρέπει να εξεταστεί εάν το ποσό μπορεί να αναγνωριστεί φορολογικά και με ποιες προϋποθέσεις. Σε παλιές ή σύνθετες οικογενειακές μεταβιβάσεις είναι σκόπιμη και η συμβουλή δικηγόρου με σχετική εμπειρία.

5. Ελέγχουμε αν υπάρχει δυνατότητα νόμιμης φορολογικής τακτοποίησης.

Εάν οι λίρες προέρχονται από δωρεά, γονική παροχή ή κληρονομιά, εξετάζουμε τι ίσχυε κατά τον χρόνο της μεταβίβασης και αν απαιτείται κάποια νόμιμη διαδικασία. Δεν επιχειρούμε να εμφανίσουμε μια παλιά μεταβίβαση ως σημερινή.

6. Ζητάμε ειδική αξιολόγηση για την κάλυψη τεκμηρίων.

Αυτό είναι το πιο κρίσιμο βήμα για όποιον σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τα χρήματα από την πώληση για αγορά ακινήτου ή άλλη σημαντική δαπάνη. Ο φοροτεχνικός πρέπει να εξετάσει τα στοιχεία της συγκεκριμένης περίπτωσης και να εκτιμήσει εάν μπορεί να υποστηριχθεί φορολογικά η προέλευση και η αξιοποίηση του ποσού.

7. Προχωράμε στην πώληση αφού έχουμε ξεκαθαρίσει τη διαδικασία.

Επικοινωνούμε με την Τράπεζα της Ελλάδος για τα απαιτούμενα δικαιολογητικά, ολοκληρώνουμε τη συναλλαγή και κρατάμε το παραστατικό πώλησης και το αποδεικτικό της τραπεζικής πίστωσης. Τα έγγραφα αυτά είναι απαραίτητα για να αποδεικνύεται τουλάχιστον η ίδια η ρευστοποίηση.

■ Και αν δεν υπάρχουν απολύτως καθόλου αποδείξεις;

Εάν οι λίρες παραδόθηκαν πριν από δεκαετίες, οι γονείς ή οι παππούδες έχουν φύγει από τη ζωή και δεν υπάρχει κανένα παλιό παραστατικό, η υπόθεση γίνεται σαφώς δυσκολότερη.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι απαγορεύεται η πώληση ή ότι ο κάτοχος χάνει τις λίρες του. Σημαίνει ότι η τεκμηρίωση της προέλευσης και η φορολογική αξιοποίηση του τιμήματος χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή.

Σε αυτή την περίπτωση αναζητούνται ακόμη και έμμεσα στοιχεία: παλιές τραπεζικές κινήσεις, φορολογικά δεδομένα, έγγραφα κληρονομιάς, οικογενειακές καταγραφές ή μαρτυρίες ανθρώπων που γνωρίζουν την ιστορία της περιουσίας.

Εάν δεν μπορεί να αποδειχθεί επαρκώς ο τρόπος και το κόστος απόκτησης, υπάρχει κίνδυνος να μην αναγνωριστεί το ποσό για την κάλυψη τεκμηρίων. Δεν υπάρχει, επομένως, μια απλή υπεύθυνη δήλωση που να λύνει αυτόματα το πρόβλημα.

Το βασικό μήνυμα είναι σαφές: Δεν πουλάμε πρώτα και ψάχνουμε μετά πώς θα δικαιολογήσουμε τα χρήματα. Πρώτα εξετάζουμε την προέλευση, συγκεντρώνουμε τα στοιχεία, παίρνουμε φορολογική συμβουλή και μετά προχωράμε στη ρευστοποίηση.

■ Το ζητούμενο είναι η τεκμηρίωση, όχι η τιμωρία της οικογενειακής αποταμίευσης

Η χρυσή λίρα δεν είναι απλώς ένα επενδυτικό προϊόν. Για πολλές ελληνικές οικογένειες αποτελεί αποταμίευση μιας ολόκληρης ζωής, ένα περιουσιακό στοιχείο που αγοράστηκε με μικρές οικονομίες και μεταφέρθηκε από γενιά σε γενιά.

Η φορολογική διοίκηση δικαιολογημένα πρέπει να ελέγχει την προέλευση των χρημάτων και να ζητά στοιχεία όταν αυτά χρησιμοποιούνται για την κάλυψη σημαντικών τεκμηρίων. Οι έλεγχοι, όμως, πρέπει να συνοδεύονται από σαφείς και εφαρμόσιμες διαδικασίες, οι οποίες να λαμβάνουν υπόψη και την πραγματικότητα των παλαιών οικογενειακών αποταμιεύσεων.

Δεν μπορεί κάθε πολίτης που κληρονόμησε ή έλαβε λίρες από τους γονείς του πριν από 30 ή 40 χρόνια να διαθέτει υποχρεωτικά αποδείξεις που δεν είχε λόγο να κρατήσει τότε. Από την άλλη πλευρά, η επίκληση μιας οικογενειακής ιστορίας δεν μπορεί να υποκαθιστά κάθε αποδεικτικό στοιχείο.

Η ισορροπία βρίσκεται στην ουσιαστική εξέταση των πραγματικών περιστατικών, στην αξιολόγηση όλων των διαθέσιμων στοιχείων και στην παροχή σαφούς καθοδήγησης στους πολίτες πριν βρεθούν αντιμέτωποι με φορολογικές επιβαρύνσεις.

«Η περιουσία μιας οικογένειας δεν δημιουργείται πάντα με αποδείξεις. Η δικαιοσύνη, όμως, πρέπει να μπορεί να ξεχωρίζει την πραγματική αποταμίευση από την αδικαιολόγητη προέλευση χρήματος».

Παναγιώτης Ράγγος

Λογιστής Φοροτεχνικός  Α΄ Τάξης - 

Πιστοποιημένος Εσωτερικός Ελεγκτή